Wodorotlenek sodu jest substancją żrącą kategorii 1A z oznaczeniem H314. Powoduje poważne oparzenia i uszkodzenia oczu, dlatego ten dział zaczyna się od procedury, a nie od receptur.
Procedura ma stałą kolejność. Najpierw sprzęt: okulary ochronne, rękawice odporne na zasady, otwarte okno i woda w zasięgu jednego kroku. Potem rozpuszczanie, zawsze przez wsypywanie ługu do wody, nigdy odwrotnie. Rozpuszczanie grzeje roztwór do 80–90 °C, więc naczynie musi być z polipropylenu albo stali, a nie ze szkła.
Stężenie roztworu liczę z masy wodorotlenku i wody, a nie z procentu olejów. Zadane stężenie sprawdzam w rachunku odwrotnym, bo pomyłka we wzorze na wodę zmienia zachowanie całej masy.
Przechowywanie jest częścią BHP. Wodorotlenek sodu chłonie wilgoć i dwutlenek węgla z powietrza, zbryla się i częściowo przechodzi w węglan, przez co psuje rachunek SAP. Trzymam go w oryginalnym, szczelnym i opisanym opakowaniu, poza zasięgiem dzieci. Nigdy nie przesypuję go do butelek po napojach.
Postępowanie przy kontakcie z ługiem jest rozpisane na karcie BHP ługu: płukanie bieżącą wodą co najmniej 15 minut i pomoc medyczna przy kontakcie z okiem. Teksty w tym dziale zakładają, że ta karta jest przeczytana.